domingo, 18 de mayo de 2014

A única maneira de defender unha lingua é falándoa.

     Cando miña nai era pequena andaban polas feiras "vendedores de almanaques, sucesos e historias". A que vos poño a continuación é unha desas. Coma tódalas da época, é un pouco salvaxe, xustamente por iso a miña nai lle chistou tanto que a aprendeu de memoria.

      Onte, dezasete de maio, foi o Día das Letras Galegas. Importante e necesario nesta situación extraña en que por incrible que pareza, aínda hai galegos que se avergonzan da lingua do seu pobo, e con ela, de sí mesmos. Cada ano, o día das Letras Galegas adícase a un escritor galego importante e comprometido ca conservación do noso idioma e cultura.  Sen embargo, é unha mágoa que as obras anónimas que se manteñen gracias á tradición oral, pouco a pouco se perdan a medida que os vellos van morrendo. Así que hoxe, xente que me ledes e non falades galego, permitídeme que faga unha paréntese e recupere unha peza desas que, se ninguén o remedia, corren o perigo de esquecerse. Non é que sexa especialmente boa, pero é NOSA, razón de máis pra rescatala.

A CACHETES E PORRAZOS ENTROU O AMOR NO REGAZO

¿Por que me miras, rapaza,
con eses ollos tan feos?
Porque, miña rapaciña,
ningún mal che teño feito.

¡Mírote como mereces,
cara de can sen vergonza!
Que a todos andas dicindo
que me has deixar por outra.

Nunca de ti mal falei,
miña rapaza bonita.
Só dixen que ti eras
un pouquiño presumida.

Ti dixeches moitas cousas
que non deberas dicir.
Ata dixeches que eu
toliña estaba por ti.

Todo iso foi mentira.
Non fagas caso, rapaza.
Sigamos á nosa vida,
non me poñas mala cara.

Xa que son tan presumida,
non volvas falar comigo.
Busca outra que te queira,
que eu non te quero, meu fillo.

Por dicir que es boa moza
non debes presumir tanto,
que tamén as boas mozas
quedan pra vestir santos.

Pois se quedo sen casar,
por iso non teño pena.
Pra me casar cun burro
máis vale quedar solteira.

Se me tratas de burro
estás ti moi enganada,
 por moi lista que seas
non me has poñer albarda.

Pra ser un burro de veras
fáltache ter catro patas,
de orellas andas ben
que pasan de cinco cuartas.

Pois ti tés un nariz
que se moito non me engano,
mesmo parece que son
ateiroas dun arado.

Cala ti, cabeza tola,
non me veñas insultando.
Vólvete por onde viñeches,
vai da-la lata a outro lado.

Non te enfades, Maruxiña
e non presumas de guapa,
que es máis fea cá noite,
ollos de gata pelada.

Non fales ti, porco teixo,
xorobado can do demo.
Non tés xunta no corpo
que valla un pemento.

Pois ti tamén, miña nena...
podes mirarte ó espello.
Só tés dentes e boca
e un bigote de coello.

Se me sigues insultando
vouche romper as costelas.
Vaite de aquí, galopín.
¡Non teño gana de festas!

Nin tés cu nin tés barriga,
só tés malas ideas,
pero eu non che teño medo.
¡Vólvete a min cando queiras!

Nin curta nin perezosa,
a rapaza en seguida
botoulle as mans ó pescozo
e bailaron a Raspita.

O mozo, sen darse conta,
caeu de patas pra arriba
e debaixo da rapaza
parecía unha formiga.

Deullas no cu e na cara,
ata o nariz lle rompeu.
Deixouno a pan pedir,
nunca tal cousa se veu.

O mociño como puido,
foina metendo debaixo.
Rachoulle a roupa toda,
as medias e o refaixo.

Foi un día pola tarde
no medio da carballeira,
tivo que ir separalos
a xente que ía prá feira.

Desta grandiosa pelea

os dous saíron marcados;
o mozo polo nariz
e ela rompeu un brazo.

Despois de facer as curas
os dous quedaron contentos,
perdoaron un ó outro
e trataron o casamento.

Os amores pra quererse
deben ser moi reñidos
e nós que nos pelexamos
serémo-los máis queridos.

Todos din que é certo,
máis eu digo o contrario;
cando de solteiros trona,
¿que tal fará de casados?

Pois se eu caso contigo
non teñas medo, rapaza.
Eu sempre te quererei 
como se quere a unha santa.

Fai o que queiras, meu fillo.
Xa sabes que xenio teño;
cando non andes dereito
bótate pró cemiterio.


Tan pronto como casaron
puxéronse ó seu traballo
e tan ben deron no xenio
que nunca máis se enfadaron.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Vamos, ¡puedes opinar! ;)