domingo, 23 de septiembre de 2012

Pico, pico, mazarico...

Cuentos de  mi abuelo para entretenerme cuando era niña:


Pico, pico, mazarico,                                    Pico, pico, mazarico, (un                                         pajarillo)
¿quen che deu tamaño bico?                         ¿Quién te dio ese pico?
Foi Noso Señoriño                                         Fue Nuestro Señor
para picar e repicar no muiño.                      para picar y repicar en el molino.




Atopei un gran de millo,                                Encontré un grano de maíz,




boteillo ó muiño.                                            se lo eché al molino.
O muiño a moer,                                             El molino molía,
os ratiños a comer.                                        los ratoncillos comían.
Collín un polo rabo                                       Agarré uno por el rabo
e leveino a Santiago.                                     y lo llevé a Santiago (se entiende que al                                                                                                       mercado...)




Cambieno por unha vaca rabela.                  Lo cambié por una vaca sin rabo.
Pasei por una portela,                                   Pasé por una cancilla,
rompeu unha canela.                                     se rompió una canilla.
Pasei por un portelo,                                     Pasé por un cancillo,
rompeu un tocelo.                                          se rompió un tobillo.
Papús, papús                                                  Papús, papús  (su versión de "Colorín, colorado...")
¡Amén, Jesús!                                                ¡Amén, Jesús!


    Sí, sus cuentos solían ser bastante trágicos. ¡A la pobre vaca le pasa de todo antes de llegar a casa!

1 comentario:

  1. Estas tres palabras: pico pico mazarico, son as segunda busca máis popular que facedes en Google e que vos trae acó, o cal me intriga moito, porque é unha entrada que a priori non pensaba que puidese interesar a ninguén. Escribina pra min, pra non esquecer recordos da miña nenez.

    Vexo que eses recordos son común a máis xente da que pensaba e, de vós entre toda a xente, é de quen me faría máis ilusión recibir un comentario. ¿Quen sodes e de que idade? ¿De onde sodes? ¿Dende onde estades buscando esta historia? Obviamente, todos galegos, e aposto a que tedes de trinta anos pra arriba... ¿Equivócome? Encantaríame saber algo máis.

    Estando fóra a morriña fai estragos e, de feito, vexo que me buscades dende distintos países. Curioso que estando fóra o que nos vén máis á cabeza son cousas de cando éramos nenos, tempos felices sen responsabilidades, nos que toda a familia estaba arredor pra protexernos e arrouparnos. Dúas cousas que estando no extranxeiro se botan especialmente en falta Sen embargo é importante que cando pensemos en volver,nos deamos de conta de que iso pasou e, na maioría dos casos, é pra non voltar. A nosa terra segue sendo a mesma, pero os tempos e a vida cambiaron, como cambiarmos nós. A vida non se detén só porque nós esteamos nesta especie de stand-by.

    Así que, googleadores de pico pico mazarico, enrolládevos e saciade a miña curiosidade deixando un comentario, que polo de agora, é de balde.

    ResponderEliminar

Vamos, ¡puedes opinar! ;)